కాలం

కాలం....

                                     డాక్టర్ మాటూరి శ్రీనివాస్

నీ  కౌగిలిలో ఒదగని వారెవ్వరు,

నీ కబంధ హస్తాల్లో ఇమడని వారెవ్వరు ,

నీ భ్రమల వలయంలో చిక్కని వారెవ్వరూ

నీలోని  కలవని వారెవ్వరు ,  కరగని వారెవ్వరు .

ఎవ్వరెంతగా ఉబలాటపడినా

నాదీ, నీదీ అంటూ వంచన తో పంచేసుకున్నా

కడకు నీకే అర్పించుకుంటారందరూ .

వీచే గాలుల ఆలంబనా గీతానివి నువ్వు ,

 పూచే పూవు పరవశాల నవ్వువు నువ్వు

ఎగిరే పిట్టల రెక్కల రెపరెపల అలవోక అలజడివి.

ఓ !అశాశ్వతపు చిరునామా,

 కలివిడి ఆటల , కన్నీటితడి చారల కరుకు చదరంగానివి నువ్వు .

ఎవ్వరున్నాగానీ, లేకున్నాగానీ ,

తుది వరకూ  వెన్నంటి చరిస్తున్న అంతరంగానివి నువ్వు ,

ఊరిస్తూ, ఉయ్యాలలూగిస్తూ , కలల ఉహల్తో కవ్విస్తూ

అంతలోనే పాతాళానికి నెట్టేస్తూ

విశ్వాంతరాలలో విహరిస్తున్న మనస్సును

 అదుపుచేసే  బలీయ విధి విలాసానివి నువ్వు.,

జ్ఞాన జ్యోతిని ప్రసరించేందుకు,

శాంతి గీతం ప్రభవించేందుకు

మనిషిలో మానవత్వపు  వాత్సల్య బీజాన్ని  చిగురింపచేసే

 అనిత్య పాఠానివి నువ్వు .

సుఖాదుఖాల మాయాజాలానివి నువ్వు

బతుకు ఉబలాటాలకు ఎర లేని  గేలానికి నువ్వు.  

కాలానివి నువ్వు !

భూత జ్ఞాపకాల శూలానివి నువ్వు  

కాలానివి నువ్వు !

వర్తమానపు వొడిలోని వెచ్చని బహుమానానివి నువ్వు

కాలానివి నువ్వు ! 

భవిష్యత్ ద్వారానివి నువ్వు...