ఆకాశం

ఆకాశం

                                                        డాక్టర్ మాటూరి శ్రీనివాస్   

నా హృదయం ఆకాశమైతే  ఎంత బాగుణ్ణు ?

నిండుగా, ఆద్యంతం విశాలమై ,కుశల కాంతులీనుతూ

 లోతుగా  స్వీకరిస్తూ  ఆదరిస్తూ

  శూన్యమై నిర్వికార భావజల గానమై

భేషరతుల సమూహాన్నై ,

సృష్టి ని అను నిత్యం తిలకిస్తూ ,పులకిస్తూ అనుభవిస్తూ.
       

 దూరాన పుడమి వొడిలో వోదిగిపోతున్నఆకాశం  

 లోలోన హృదయాంతరాల స్వాంతనలో ఇమిడి పోతూ నేను .

ఉషః కాంతుల ఎర్రదనం  ఉల్లాసపు  వింత మెరుపు

కనుముల్లోంచి, కనుబోమల  నడుముల్లోంచి  సింధూర సూర్య తిలకం

అందిస్తున్న జీవన వెలుగు,జిలుగుల ప్రాణ కిరాణాల్ను  ఆస్వాదిస్తూ ఆకాశం  

చీకటి కలలను  నెట్టి అభ్యుదయ అలల ఈదుకుంటూ

నేను,నా హృదయం.... 

  

జట్లు విడితూ ,కడుతూ  ,

పోటీ పడి తూ  ‘’డీ’’ కొంటూ గర్జించినా -

చల్లగా జారుకున్నా, మెల్లగా చేరుకున్నా మళ్ళీ

స్రవించి, ద్రవించి అనునయించడం ఆకాశానికే  సాధ్యం కదా!

సంఘర్షణలతో సతమతమైనా

సహనము కోల్పోయి హుదుద్ లా భీభత్స రాగాన్ని ఆశ్రయించినా

ఆత్మీయ అలంబనతో అలవోకగా వర్షించినా

కారుమబ్బులా  డీలాపడి నిస్పృహతో రోదించినా 

వెండిలా తళ తళ లాడుతూ ఉత్సాహాన్ని మరిపించినా

అచ్చం నీలాగే ! నేనూ,-నాలాగే నీవూ .

 నా వెచ్చని రుధిర హృదయం  

మరి ఆకాశం కాక మరేంటి?

 -----------------------