నేనొక ప్రవాహాన్ని......
డాక్టర్ మాటూరి శ్రీనివాస్
నే నొక ప్రవాహాన్ని
వున్నా చోటనే వున్నట్టుంటాను,
కానీ అక్కడ వున్నది నేను కాను.
నా వునికి నిశ్చింతగా అనిత్యమైన ప్రయాణమే
రెండు కణాలతో జీవము పోసుకున్ననేను,ఎన్నో గుణగణాల వారసత్వపు నిలయాన్ని.
నాలోనే నేను ఏకత్వములో భిన్నత్వాన్ని.
పసి గట్టలేని వేగం ,లోతు, అంటూ చిక్కని ఆలోచన కవాతు నా చిరునామా..
వున్నా చోటనే వున్నట్టుంటాను,
కానీ అక్కడ వున్నది నేను కాను.
నా వునికి నిశ్చింతగా అనిత్యమైన ప్రయాణమే
రెండు కణాలతో జీవము పోసుకున్ననేను,ఎన్నో గుణగణాల వారసత్వపు నిలయాన్ని.
నాలోనే నేను ఏకత్వములో భిన్నత్వాన్ని.
పసి గట్టలేని వేగం ,లోతు, అంటూ చిక్కని ఆలోచన కవాతు నా చిరునామా..
నేనొక ప్రవాహాన్ని,
దొరకని దాని కోసం నిరంతరం వెతుకుతూ సంచరించే వివాదాన్ని.
కావాల్సిన దేదో దొరకని అలల అలజడిని
ఆయనవారికి వినోదాన్ని.
మలిన పడుతూ, మెరుగు పడుతూ, లేస్తున్న సామ్యవాదాన్ని
కొండో,బండో అడ్డుగా నిలిచినప్పుడు
కాస్త ఆగి, బలము పుంజుకుని
దూసుకు పోవడమో ,కోసుకుపోవడమో, లేదా బలహీనునై తప్పుకుపోవడమో తెలిసిన జీవజలాన్ని.
దొరకని దాని కోసం నిరంతరం వెతుకుతూ సంచరించే వివాదాన్ని.
కావాల్సిన దేదో దొరకని అలల అలజడిని
ఆయనవారికి వినోదాన్ని.
మలిన పడుతూ, మెరుగు పడుతూ, లేస్తున్న సామ్యవాదాన్ని
కొండో,బండో అడ్డుగా నిలిచినప్పుడు
కాస్త ఆగి, బలము పుంజుకుని
దూసుకు పోవడమో ,కోసుకుపోవడమో, లేదా బలహీనునై తప్పుకుపోవడమో తెలిసిన జీవజలాన్ని.
నేనొక ప్రవాహాన్ని,
ఏ రెండు క్షణల్లోను నేను నేను కాను
నిన్నా,మొన్నటి నేను నేదు కాను.
అభ్యంగనము తో వేలకొద్దీ చర్మ మృత కణాలు విసర్జించబడినట్లు.
మట్టి కోట్టుకుపోతు మనసైన రీతిలో
దిక్కులు చూసుకుంటూ తీవ్రత మార్చుకుంటూ
నాతోనే ప్రయాణించే వారందరినీ నాలోనే కలుపుకుంటూ,సుఖడుఖాలు పంచుకుంటూ , పంతము లేని పరుగు నాది
ఏ రెండు క్షణల్లోను నేను నేను కాను
నిన్నా,మొన్నటి నేను నేదు కాను.
అభ్యంగనము తో వేలకొద్దీ చర్మ మృత కణాలు విసర్జించబడినట్లు.
మట్టి కోట్టుకుపోతు మనసైన రీతిలో
దిక్కులు చూసుకుంటూ తీవ్రత మార్చుకుంటూ
నాతోనే ప్రయాణించే వారందరినీ నాలోనే కలుపుకుంటూ,సుఖడుఖాలు పంచుకుంటూ , పంతము లేని పరుగు నాది
నేనొక ప్రవాహాన్ని,
ప్రతి క్షణము నాకు వర్తమానమే, బహుమానమే
జరా జరా ప్రాకాలనిపిస్తుంది, గల గలా వురకాలనిపిస్తుంది,
తామరాకు ఫై నీటిబొట్టు ఇహము తో నా అనుబంధము.
ఎక్కడికి వేలతానో అక్కడినుండే నేను అదృశ్యామవుతాను.
సముద్రపు అలల మీదుగా అగాధపు అంచుల్లోనికో,
భూగర్భపు పలకల ఇరుకుల మూలల్లోనికో,
నిర్మల నీశ్చల "నిర్వాణము"లోనికో...
ప్రతి క్షణము నాకు వర్తమానమే, బహుమానమే
జరా జరా ప్రాకాలనిపిస్తుంది, గల గలా వురకాలనిపిస్తుంది,
తామరాకు ఫై నీటిబొట్టు ఇహము తో నా అనుబంధము.
ఎక్కడికి వేలతానో అక్కడినుండే నేను అదృశ్యామవుతాను.
సముద్రపు అలల మీదుగా అగాధపు అంచుల్లోనికో,
భూగర్భపు పలకల ఇరుకుల మూలల్లోనికో,
నిర్మల నీశ్చల "నిర్వాణము"లోనికో...
No comments:
Post a Comment