గాజా

నిర్జీవితం

                       డా .మాటూరి శ్రీనివాస్

                      

అక్కడ గోడలు ఖాళీ కుర్చీలను ప్రశ్నిస్తున్నాయి

స్మశానపు వైరాగ్యం తో సమాధుల ఫలకాలను

మరిపిస్తున్న కుర్చీలు   - నిన్న మొన్నటి పసి బాల్యాన్ని

నెమరువేసుకుంటూ , మౌనంగా రోధిసున్నాయి.

వాటిచుట్టూ మసలిన కేరింతల కలల సౌధాలు

కూలిన శబ్దాలతో బధిరులై పోయి బిక్క చూపులు చూస్తున్నాయి.

మొండిగోడలు బాంబు దాడుల సాక్షిగా నిర్వీర్యపు నిస్సహాయ గీతాలు ఆలపిస్తున్నాయి ,

వైమానిక విన్యాసాల రణ ధ్వనుల  బాజాలతో .

మానవ మృగాల క్షిపుణుల గర్జనలు పంజాలై  ఆ  సిమెంటు అడవుల్లో కవాతులు

చేస్తూ , కోరలు చాస్తూ జీవుల్ని కబలించేస్తూ

త్రేంచు కోవడానికి కూడా సంశయిస్తూ జీర్నిన్చేసుకున్తున్నాయి  ..

ఎక్కడో,ఎదో  పేలిన శబ్దానికి బిక్కు మంటూ ఇక్కడ నుండే

 ఆ దూరాన్ని,భారాన్ని, గాల్లో కలసిన ప్రాణాలని లెక్కేసూ

నా వంతు ఎప్పుడో? అన్న స్వగతాన్ని పీక నలిపేస్తూ గడిపేస్తున్న నిర్జీవితం.

గోడల్లేన బడులలో పుస్తకాల్లేని చదువులు మొదలైయ్యాయి.

మృత దేహాలతో సహజీవనం,

రక్తపు రహదారున్ని ఈదడం ,

నైరాశ్యపు భవిష్యత్తు కు మానసిక కసరత్తులు

శిధిలాలను చూపిస్తూ నేర్పుతున్నారు.

ఇప్పుడక్కడ ఏ ఇటుక రాయి ను తడిమినా  స్మృతి గీతమే అవుతుంది,

ఇప్పుడక్కడ ఏ జీవిని కదిపినా  , మౌనరోదనే  వినిపిస్తుంది,

ఇప్పుడక్కడ పొగ చూరిన ఆకాశంతో కాలుతున్న శవాల

వాసన పోటీ పడుతున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది,

హనన దహనానికి కాస్త విరామాన్ని విగతులు  ఆర్ధిస్తున్నట్లని పిస్తుంది,

ఎప్పటికీ , గాజా చరిత్ర ఎండన రక్త చారికై నిలుస్తుంది.