సమ్మోదము

సమ్మోదము

..................

గులాబీల గోముతనానికి ఎవ్వరైనా గులాములౌవాల్సిందే కదా!

ఏ రంగులో పూసినా ఆ అందాన్ని ఎంతగౌరవిస్తాము ?

ఆ సుకుమారత్వాన్ని ఎంతగా ఆస్వాదిస్తాము?

మరి,రకరకాల మనుషులను కూడా అలా ఎందుకు చూడలేకపోతున్నాము?

ఒక్కొక్కరూ ఒకో తెలియనితనాన్ని వెదజల్లుతారని ఎందుకు అనుకోము?

ద్వేషించడానికి కారణముండాలేమో...

మానవ పరిమళాన్ని ఆఘ్రాణించడానకి అక్కర్లేదు.

నిద్రావస్థలోనున్న ప్రేమతత్వాన్ని మేల్కొలిపితే చాలు.

కనిపించే ముళ్లు గ్రుచ్చుకుంటాయని తెలిసు

అయితేనేం రోజాలను  రోజూ 

ఆనందించడం లేదూ!

కనిపించనివన్నీ చిక్కుముళ్లేనని ఎందుకు భావించాలి?

మానవ మానస సరోవరాలెందుకు కాకూడదూ!?

పూచిన పూలకు కూడా సొట్టదీ గ్రుడ్డిదీ అని పేర్లు పెట్టే నైజాన్ని ఎప్పుడు వదల్చుకుంటామో అప్పుడు 

సహజంగానే మానవతా మంజరిగా గుభాళిస్తాము...

      డా.మాటూరి శ్రీనివాస్

నీలోనే సర్వం

నీలోనే సర్వం

........

శత్రువు ఎక్కడో లేడు

ఒక్కసారి తరచి తెరిచి చూసుకో

నీలో సంచరిస్తున్న సర్వాంతర్యామి వాడు

నీ శ్వాసలో ఇమిడి

నీధ్యాసలో లీనమైపోయి

నిరంతరం నీలోనే ప్రవహిస్తూ నిన్ను సాసిస్తున్నాడని ఎప్పుడైనా గమనించవా?

అచ్చం గాలిలా...

రంగు రుచి వాసన కనబడనీకుండా కాల్చేస్తున్నాడని కూల్చేస్తున్నాడని ఎప్పు తెలుసుకుంటావో అప్పుడే 

జీవిస్తావు

నీలోనే తనను బ్రతికించు కుంటున్నాడు

సత్యాన్ని బ్రహ్మ పదార్థంగా

దుఁఖాన్ని సచ్ఛితానందంగా

చిత్రిస్తున్న మాంత్రికుడు

నీ మౌఢ్యానికి రెప్పలేని పహరా వాడు

నీ మౌనానికి అధిపతి

భావదారిద్ర్యానికి భీమా వాడు

మానవ సంబంధాల మారణాయుధం వాడు

అజ్ఞానం అనే క్రిప్టో కరెన్సీతో తెగ వ్యాపారాలు చేస్తున్నాడు

పుణ్యాన్ని లాభాలుగా చూపజూస్తున్నాడు

నీ ఎరుక లేనితనమే నీలోని శత్రువుకు పెట్టుబడి

నీలోని చీకటితో వాడు వెలిగిపోతున్నాడు

బతికున్న శవంగా సమాజానికి భారమౌతావో

చావుకు వెరవకుండా శత్రు సంహారివై సమాజా భారాన్ని తీరుస్తావో....

         మాటూరి శ్రీనివాస్

నిజంగానే....

నిజంగానే....

వినీలాకాశాన్ని ఎప్పుడూ ఇంత హృద్యం గా నేను చూడలేదు

నిర్మలంగా పరుచుకున్న సాగర కెరటాలతో పోటీ పడడాన్ని 

తీరాన కేరింతల గిరికీలను ఆకాశం   ఆస్వాదించడాన్ని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు

సునీలకాలను హత్తుకుని అద్దుకున్న మేఘాల్లోంచి 

అటుగా ఆవల ఊదారంగును విశ్లేషిస్తూ కనువిందుగా వెలుగురేడు అవ రోహిణి

ఇటుగా  ఈవల మెల్లగా చల్లగా ఉధ్భవిస్తూ నెలరేడు అధిరోహణ

జమిలిగా గగనాన జుగల్బంధీ ని నేనిప్పుడే చూస్తున్నను.

ఒక ముగింపు మరొక ప్రస్థానానికి నాంది.

మనసు కాలయంత్రంలో రివ్వున వెనక్కి పరిగెత్తడాన్ని నేను గమనిస్తున్నాను,

చెంప చాటున దాగిన గులాబి సిగ్గుతో తిరిగి మొగ్గైంది

అమాంతంగా అందరం బాల్యంలోనికి పరుగు తీసింది

జల్సా పంచుకుని పండగ చేసుకొమ్మని ప్రకృతి వగలు కొమ్మలను చెంత చేర్చింది

అంత వరకు ఊహకందని అందమేదో అందర్లో ఆవహించింది.

తృప్తికి అంతం ఉంటుందా?

కాస్తంత లోటే ఆ తృప్తికి అందం

కానీ, ఏలోటూ కానరాని అఖిలమైన తనివి తీరడాన్ని నీవెప్పుడైనా అనుభవించావా?

అన్నీ కలగలిపిన మధురామృతాన్ని చెలిమితో ముడివేసి బంధీని ఏమంటారో తెలుసా?

అవధుల్లేని ఆప్యాయతలు సాగర సంగమరీతిని మరపిస్తే,

సైకత తీరాలు తీయగ హత్తుకుని ఆత్మీయంగా గిలిగింతలు కల్పిస్తే

అలవికాని ఆ పెన్నిథిని ఆసాంతం సొంతం చేసుకుని 

మనసు మూలలలో నిక్షిప్తం చేసేసి 

ఆ జ్ఞాపకాల శాశ్వత తాళం వేసేస్తే ఏమంటారు?

ఆ అరుదైన బంధాన్ని 

HAVE-LOCK అని కాక మరేమంటారు.

సుదూర తీరాలు దాటి ఖండాంతరాలను మీటి అనుబంధమే సంబంధంగా

సుభద్రంగా శుభప్రదంగా

ఆవిష్కరించుకున్న మా అన్నోన్య అభిమానం ఎంత ప్రయత్నించినా లోతైన సాగర గాఢతకు కూడా అంతు చిక్కడం లేదు.

నవ్వులనే ప్రాణవాయువుగా

మాటలనే

మిఠాయిలుగా పంచుకుంటూ నిండు పూర్ణ చంద్రిక ఆలంబనలను ఆస్వాదిస్తూ సాగిన మైత్రీ ప్రయాణం అవిరామం గా

దిగంతాల తీరాలవైపు

అనంతాల పార్శ్వాల వైపు

అను నిత్యం సాగడాన్ని నేను ఆశీర్వదిస్తున్నాను.

వెన్నలలోని అలల మిలమిలలు గొంతుల గలగలగలతో పోటీ పడడాన్ని అనుభవిస్తున్నాను.

కాంతలీను కమనీయ ఉషోదయాలను మేల్కొల్పడం

అరుణోదయ వేళ  మాంగ్రూవ్ వృక్షాలు కళ్యాణి రాగాలాపన చేయడం నేనిక్కడే చూస్తున్నాను.

యావత్ జల సంపద కూడా ఏ ఒక్క కోహినూర్కు సరితూగలేదని తెల్సింది

మరి, ఎన్నో కోహినూర్లు ఒకే చోట మెరిస్తే అది భూతల స్వర్గ కాక మరేమౌతుంది..?

భూదేవి కి తోడుగా శ్రీదేవి లక్ష్మీ కటాక్షం సోగ సిరులను కురిపిస్తుంటే,

మా శ్రేయస్సు, 

నిరంతర అప్రమత్తత 

పద్మపాణీ 

ప్రత్యక్ష పలకరింపుతో

పరోక్ష్య పలవరింపులతో నన్నలరించడాన్ని నేను అనుసరిస్తున్నాను

కాళికా పూనిక ఒక్క మాదిరిగా ఆవహించి అలరించి పరవశించడాన్ని

బాల రత్నగా అవతరించడాన్ని  నేను ఆనందిస్తున్నాను.

ఆ పరవశ ప్రాంగణంలో నిదురను దరి చేర నీయకుండా ఎన్ని లాలి పాటలు పాడుకున్నానో జీర పోయిన నా గొంతు కు కూడా అంతు పట్టడం లేదు

ఇక, గతిలేని జోరుగాలి ఈలపాట నావబాట చతికిలపడక తప్పలేదు

ఉండబట్టలేని నిండు చందమామకు కన్నుకుట్టిందో ఏమో

సంభ్రమశ్చర్యాలను కప్పి పుచ్చేందుకో ఏమో

అవని ఆవల వయ్యారంగా దాక్కో ప్రయత్నించింది

సూర్యగ్రహంతో దొంగాటలాడింది

అయినా...ప్రపంచమే ఒక్క చోట చేరినప్పుడు

భూమి సూర్యచంద్రులు 

ఒక్క కక్ష్యలో చేరి సయ్యాటలాడడంలో వింతేముంది..

రత్నాకర పురిలో మానస సరోవరాన్ని తలపించు

అను రాధా నగరిలో

భాస్కరుని సమ్మోహన వీడ్కోలు ఒక ప్రక్క

కలువ రాయుని చంద్రతాపపు కుంచె చిత్రిస్తున్న కమనీయ కౌముదీ హేల మరొక ప్రక్క

ఆ క్షణాలను  ఆస్వాదించడమే జీవిత పరమార్థంగా అనిపించడం ఒప్పే అనిపించిందక్కడ నాకు

అలుపూ సొలుపూ లేని మా సుజాతకానికి అందిరితో పాటూ నేనూ ఎంత మురిసిపోయానో!!

జాపోత ఎరుగక మరపురాని పూత పూసిన నవ్వుల విరి జాత కు నేనెప్పుడూ దాసోహమే

ప్రశాంతతే ఆభరణంగా

స్వశ్ఛీలత సంచరిస్తున్న స్నేహావరణానికి గులాములు కానిదెవ్వరు?.

అల్లంత దూరాన ఏదో తెలియనితనంతో

నల్లని కురుల కను సన్నలల్లోంచి శైలు కళ్లు

అలల నురగల్లో సంచరిస్తున్న మీనాలతో 

పోటీ పడడాన్ని 

లంగరేసుకుని స్వేద తీరుతున్న పడవ పసిగట్టడాన్ని నేను గమనిస్తున్నాను..

చిరు ఆటు పోట్లతో తన నిశ్శబ్దానికి భంగం కల్గిస్తున్నా 

నావ తన సహజ సహన ఔదార్యాన్ని నేను పూజిస్తున్నాను

ఏటి దివిటీలలా నీటి కెరటాలు ఆత్మీయ ఆలింగనాన్ని 

మమ్మల్ని ఆవరించి తన ప్రియత్వాన్ని చాటడం నేను అంతర్ముఖుడనై 

ధ్యానిస్తున్నాను....

ఆ ధ్యానంలో మైత్రీ భానవను నిస్వార్థంగా శ్వాసిస్తున్నాను.. 

  .......

          మాటూరి శ్రీనివాస్

                  04-02-18

నా దృష్టిలో పద్మావత్

నా  దృష్టిలో పద్మావత్

"పద్మావత్" అందరూ చూడాల్సిన సినిమా.ఎందుకంటే మొదటది అది చరిత్ర ఆధారంగా తీసినది. రెండవది కర్ణి సేన విభేధించాల్సినది ఏముందో తెల్సుకోవడానికి..మూడవది  సినిమాని అర్దం చేసుకోవడానికి..నాల్గవది బన్సాలి మేధను అంచనా వేయడానికి. నేను పై నాలుగు అంశాలను దృష్టిలో పెట్టుకునే చూసాను.

     సంజయ్ లీల బన్సాలి ప్రతిభకు అద్దం పట్టిన సినిమా ఇది. అందుకే దీన్ని అతడి మేగ్నం ఓపస్ అని పొగుడుతున్నారు. టెక్నికాలటీస్ హాలివుడ్ స్థాయిలో ఉన్నాయ్. కాస్ట్వూమ్స్ మనల్ని 13 శతాబ్దానికి తీసుకెళతాయ్.3D ఎఫెక్ట్ అక్కడక్కడ సినిమా సీరియస్ నెస్ ని పలచబరించింది.కొన్ని సందర్భాల్లో ఏనిమేషన్ లా అనిపించింది.  జయేసి కావ్యం ఆధారితం కాబట్టి ఇప్పుడు దాన్ని చదవాలనిపించిడం సహజమే. నాటి ఆచార వ్యవహారాలను సాంఘీక దురాచారాలను(సతి,జొ   వర్) చూపడం అనేది సినిమాలో కేవలం ఒక కోణం మాత్రమే. దాన్ని చూపడానికి అభ్యంతరం తెలుపని కర్ణి సేన...ఈ క్రింది అంశాల పై యుద్ధం ప్రకటించింది. 1. పద్మావతి యద్దనీతి ని ప్రకటించడం, 2.భర్త ను విడిపించుకునే నేపధ్యంలో ఖల్జీ ని కలవడానికి వెళ్లడం,3.ఖిల్జీని ఒక సామ్రాజ్య స్థాపకునిగా చిత్రించడం.4.రాజపుత్రుడు రావల్ రతన్ సింగ్ బంధీ అవడం 5.ఆనక భార్య (పద్మావతి)తన చాతుర్యంతో విడిపించడం....6.పిమ్మట రాజు ఖిల్జీతో యుద్ధంలో  ఓడిపోవడం లాంటి నాటి సహజ సామాన్య అంశాలు.7.రాణి పాట పాడి డాన్స్ చేయడం(చేసింది రాజస్థాన్ సంప్రదాయ నృత్యమే)   ఈ  ఈ అంశాలు నేడు రాజపుతానా పురుషాహాంకార మనోభావాలు దెబ్బతీసాయనడం ఖచ్చితంగా రాజకీయమే. మనోభావాలతో ఆడుకోవడమే ఒక రాజకీయం. మనోభావాలనేవి ఆధిపత్యపు దురంహాకార ముసుగులు. మరి నాటి ముస్లీం రాజుల మనోభావం దుర్మార్గం దౌర్జన్యం. ఘజనీ ఖిల్జీల చరిత్ర రక్తసిక్తటిమనేది కొత్తవిషయం కాదు. మరి నేడు అగ్రవర్ణ(రాజ్పుత్) మనోభావాలు ఏమైనా భిన్నంగా ఉన్నాయా(వారు సృష్ఠించిన కల్లోలం, సినిమా నిషేధం, చేసిన ఆస్తి నష్టం, రాజకీయ అధికార దురంహాంకారం).? ఎన్నో రివ్వ్యూలూ ఎన్నోవార్తలూ సినిమాకి అవసరానికి మించి పబ్లిసిటీ తెచ్చి పెట్టాయ్. చరిత్రని చరిత్రగా సినిమాని సినిమాగా చూడలేని, చదవలేని మనోభావాలు మనోభావాలు కాదు,మనోదుర్భలతలు. మరొక కీలక అంశం సినిమాలో పద్మావతి తీసుకున్న నిర్ణయూలు..భర్తైన రాజును విడిపించడాని బయలు దేరడం (అంటే అంతఃపుర స్త్రీ కోట దాటకూడదనేది నాటి దురాచారం) అదీ తనముఖాన్ని చూడడంకోసం పరితపిస్తున్న ఖిల్జీ దర్బారు కు వెళ్లడానికి నిశ్చయించుకోవడం లాంటి నిర్ణయాలు వారిని గాయపరిచి ఉంటాయ్. ఇక్కడ కర్ణి సేన బన్సాలి ప్రతిభను అంచనా వేయడంలో విఫలమైయ్యారు. పద్మావతి భారతీయ మహిళ కాదు.ఆమె సింహళీ రాజ కుమార్తె. సింహాళ దేశం బౌద్ధ దేశం. ఆ నేపధ్యం సినిమా ఆరంభంలో చాలా సేపు కనబడుతుంది. ఆమె లోని బౌద్ధ తాత్త్వికత ధైర్యంగా నిర్ణయాలను తీసుకునే మనోబలాన్ని ,పురుషునితో సమాన స్థాయిని ప్రదర్శింపచేసాయనుకోవచ్చు. పైగా ఆమెకు విలువిద్యలో ప్రవేశంకూడా ఉంది. అయితే చిన్నరాణిగా, మేవార్ రాజుకు భార్యగా, రాజపుత్ ల నాటి సతి ఆచారాన్ని కూడా గౌరవించి తన ఔన్నత్యాన్ని చాటుకున్నట్లు బన్సాలి ఆమె పాత్రను చెక్కాడు. సినిమాగా కలెక్షన్ పరంగా ఇదొక బ్లాక్ బష్టర్. చరిత్ర ఆథారిత కథ మాత్రమే,సినిమా కాదు.

ఖిల్జీ నాటి చరిత్ర ప్రకారం హీరో (సినిమా లో విలన్). ఇది అతని చుట్టూ అల్లిన కథ అనీ, ఇతరత్రా అన్నీ కల్పతాలని బన్సలీ చెప్పాడు కదా!.. ఇంకెందుకు రాజకీయం. చివరిగా అతి ప్రథానమైన అంశం.....ఇది ఈ మథ్య వచ్చిన కుటుంబ సమేతంగా చూడదగ్గ ఏకైక సినిమా గా నన్ను అలరించింది.