నిజంగా ...(HAV-LOCK అనుభవం)

                                నిజంగా........

వినీలాకాశము ఎప్పుడూ అంతగా విచ్చుకోవడం నేను చూడలేదు,

ఆ సునీలాల మాటుకు సాగర శిఖరాల్లోకి మెల్లగా వీడ్కోలు చెపుతూ

సప్త వర్ణాలను విశ్లేషిస్తున్న వెలుగు రేడు అందంగా వెన్నెల రాజును స్వాగతిస్తూ

కంటి ముందు అలా ఆహ్లాదంగా అస్తమించడం నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు

చంపాల చాటున దాక్కున్న గులాబీ కూడా సిగ్గుతో మొగ్గై పోయింది

తిరిగి బాల్యం లోనికి అమాంతం పరుగు తీయమని సలహా ఇచ్చింది

కన్ను కొట్టి జల్సా చేసుకొమ్మని చిగురు కొమ్మలను భామల్ని  చెంత చేర్చింది.

ఇంతలో అందని అందం ఏదో తెలియ కుండానే అందర్నీ ఆవహించింది

సంతృప్తికి లోటు అందం,  కానీ ఏ లోటూ లేని తృప్తి ని నీవెప్పుడైనా చూసావా?

అన్నీ ఉన్న ఆ ఆనందానికి కమ్మని  బంధానికి సంకెళ్ళను వేస్తే

అవధుల్లేని ఆప్యాయతలు సాగర సంగమంలా పెనవేసుకు పొతే  

సైకత రేణువులు సైతం తీయగా మీటుతూ నిలు వెల్ల గిలిగింతలు పెడుతుంటే

ఆ పెన్నిధిని ఆసాంతం సొంతం చేసుకుని మనసులో బంధించేసి శాశ్వత తాళం వేసేస్తే

ఆ బంధాన్ని  HAVE- LOCK అని కాక ఎవరైనా మరి ఏమంటారు,?

సుదూర తీరాలలో సంబంధంలేని అనుబంధాన్ని సుభద్రంగా శుభప్రదంగా

ఆవిష్కరించుకున్న మా అన్యోన్య అభిమానం ఎంత ప్రయత్నించినా

ఎంతో లోతైన సాగర గాఢత్వానికి కూడా అంచనాకు అందలేదు

నవ్వుల్ని ప్రాణ వాయువులుగా చేసుకుని మాటల మిఠాయిలు పంచుకుంటూ

పూర్ణ చంద్రున్ని అక్కున చేర్చుకుని చేసిన  మైత్రీ ప్రయాణం అవిరామంగా

 దిగంతాల తీరాలకు అనంతాల పార్శ్వాలకు నిత్యం సాగుతూనే ఉంటుంది.

వెన్నెలలోని అలల మిలమిలలు గొంతుల గలగలలతో స్వేద తీరడాన్ని

కాంతులీను కమనీయ ఉషోదయాలను మేల్కొల్పడాన్ని

తేలుతూ తూలుతూ అరుణోదయ వేళ మాంగ్రూవ్ వృక్షాలు

కల్యాణి రాగాలను ఆలపించాడాన్ని నేను ఇక్కడే చూసాను 

యావత్ జలసంపద కూడా ఒక్క కోహినూర్ తో సరి కాదని తెల్సింది

మరి ఎన్నోకోహినూర్లు ఒక్కచోటే  కలిస్తే మరిక అది  భూతల స్వర్గమే కదా!

శ్రీదేవీ వరలక్ష్మీల కటాక్షం తోడై సోగ సిరులు కురిపిస్తూ ఉంటే  

నిరంతర అప్రమత్తతతో  పద్మపాణీ పరోక్ష్యంగా పలకరిస్తూ ప్రత్యక్షంగా  పలవరిస్తుంటే

నిదురరాని  జోల పాటలెన్ని పాడుకున్నానో ఊహించతరమా?

ఇక గతిలేని జోరుగాలి ఈలపాట నావ బాట మాఘ మాసపు

ముసుగులో జో అచ్యుతానంద అంటూ నిదర నటించక  తప్పలేదంటే నమ్మాల్సిందే .

ఉండబట్టలేని  నిండు చందమామ ఒక్కసారి సంభ్ర మాశ్చర్యముతో తొంగి చూసి

భూమి  వెనుక వయ్యారంగా దాగి సూర్యునితో సయ్యాటలాడింది.

ప్రపంచమే ఒక్క చోట చేరినప్పుడు భూమి సూర్య చంద్రులు ఒకే కక్ష్యలోకి

చేరి దోబూచులాడడం వింతేమీ కాదని పించింది నాకు .

కబంధ పురిలో స్వర్గాన్ని తలపించు అనురాధా నగరిలో

భాస్కర సమ్మోహన వీడ్కోలు ఒక ప్రక్క, కలువ రాయుని

చంద్ర తాపపు కుంచె  చిత్రిస్తున్న కౌముదీ హేల మరొక ప్రక్క

జాపోత లేని మా సుజాతకానికి నేనెంత మురిసిపోయానో

మరపురాని పోత పోసిన నవ్వుల విరిజాతకు నేనెప్పుడూ దాసోహమే,

ప్రశాంతతే ఆభరణంగా  అక్కడా ఆ స్నేహావరణానికి గులాము కానిదెవ్వరు?

నల్లని కురుల  కనుసనలలోంచి తడబడుతూ  శైలు కళ్ళు  ఆ అలల

నురుగల్లో విహరిస్తున్న మీనాలతో కలిసి జుగల్బందీ పాడడం కోసం

 పోటీ పడడాన్ని వోడ్డున  లంగారేసుకుని తీరిగ్గా స్వేద తీరుతున్న నావ

అటూ ఇటూ బుర్ర ఊపుతూ గమనించడాన్ని నేను చూస్తున్నాను  

ఆటు పోట్లు అలవోకగా అందరి కాళ్ళను ముద్దాడి అభినందించ డాన్ని

అందరితో కలిసి అంతర్ముఖుడినై నేనూ ధ్యానిస్తున్నాను

ఆ ధ్యానంలో  మైత్రీ భావనను నిస్వార్ధంగా శ్వాసిస్తున్నాను ...

                                                   మాటూరి శ్రీనివాస్. 03-02=18